Ervaringsverhaal kind 4 jaar

Home  /  Ervaringen  /  Ervaringsverhaal kind 4 jaar

On februari 19, 2018, Posted by , In Ervaringen, With Reacties uitgeschakeld voor Ervaringsverhaal kind 4 jaar

Bij mij in de praktijk kwam een kind van 4 jaar, zo uit de kleuterklas. De juf zocht contact met de moeder aangezien het kind ongewenst verdrag vertoonde. Zomaar slaan. Als dat zo door gaat moet hij van school, het kan zo niet langer in de groep.

Natuurlijk was de moeder in de stress, het kind in de stress, de juf in de stress, klasgenoten in de stress, ouders van klasgenoten enzovoort. Ken je dat?

Via via hoorde moeder van mij. Ze vertelde, en haar verdriet raakte dwars door de telefoon mijn hart. Mijn kind slaat, zomaar, ik weet het niet meer.

Gelijk de stem in mijn hoofd: we gaan het uitzoeken, wat, wie en waarom.

Nou goed, moeder, kind en broertje kwamen in de praktijk. En we gingen spelen. Broertje vond een eigen speeltje en was zoet. Wij bouwden gezellig met gekleurde blokken. We bouwden een huis. Zonder ramen, zonder deuren. Moeder gaf aan, moet het niet open kunnen? Nee hoor, waarom was mijn antwoord. Het komt als het past. En antwoorde heel zacht: voor nu bouwen we een omhulling om haar huis/lichaam. Dat was wat gezien mocht worden.

IK BEN ZO OPEN, schreeuwde het energiesysteem van kind woordloos. Een goede vloer, mooie wanden, een dak, omhulling, thuis in je lijf en… Ikke heeft geen ramen, en geen deur. Wil je die erin? Ja, samen peuterden we een stukje open en plaatsen een deur. Potdicht bleef die. We plaatsten een raam, ook potdicht. Diepe zuchten van rust ontsnapten uit haar keel, ze was binnen in zichzelf. En toen, out of the blue maakte broertje naast haar een hoop kabaal. Ze sloeg.

Moeder in stress, broer in stress, zij in stress. De wanhoop sloeg toe, ze kroop in een hoekje. En je zag in de blik van haar ogen, nou deed ik het weer en ik wilde het niet.

Maar sloeg ze nu eigenlijk echt oprecht om een tik uit te delen?

Nee, wat er echt gebeurde was haar reflex reactie op geluid. Ik zag haar handjes vanuit haar oren het geluid wegduwen. Maar daar zat nu net toevallig broertje. Niks niet expres, niks niet een rotkind. Een kind die gevoelig op geluid reageert, dat is wat het was.

De vraag aan moeder, hoe reageert ze normaal op veel geluid? O, daar word ze altijd bozig en moe van. Check check dubbelcheck, denk eens terug aan de afgelopen dagen, was er toen ook sla gedrag bij onverwacht geluid? Dat was een ja, een duidelijke ja.

Dat was helder en we bouwden verder. We brachten een correctie op energieniveau van de oren aan. Met twee handjes om de oren als toeters, en die maakten we veel smaller. Het te open op helder horen verzacht. We plaatsen het dak opnieuw. En ze pakte een boom. Die mocht in het huis. Nadat de boom geplaatst was en het dak er weer op zat zag ik haar in balans komen, ze was thuis in zichzelf. En ze zette de raampjes en de deuren open.

Deze ontdekking communiceerden we met juf, die communiceerde met kinderen. Kinderen voelden, ja dit klopt. En zo werd ze van een rotkind met onhandelbaar sla gedrag een meisje met een overgevoeligheid op geluid en goede reflexen.

Later kreeg ik terugkoppeling van de moeder:
De dag na de sessie in de auto op weg naar school kwam er een stemmetje vanaf de achterbank, mam mag de radio een beetje harder? Correctie op geluid was gelukt. In de klas ging het nu goed. Haar kind kon weer stralen!

Comments are closed.